post neologisms in your languages

Post Reply New Topic

"misandria" hate of men

"Gereedschapskisten als metafoor/neologisme voor de diversiteit van Breinen"

Ieder mens heeft een gereedschapskist in zijn schedel, ofschoon ik soms het gevoel heb dat er bij mij niet veel meer dan wat zaagsel in zit.
Zonder gereedschap is het lastig schroeven draaien, of een ijzerdraad doormidden knippen. Nijptangen en schroevendraaiers heb je nodig.
In welke staat deze nijptangen en schroevendraaiers zijn, en waar ze precies te vinden zijn binnen schedels verschilt per persoon. Je kunt het uiterlijk niet zien, de schedel is immers een afgesloten ruimte. Bij sommige klusjes heb ik een nijptang en een schroevendraaier tegelijkertijd nodig, tijdens die klusjes is het verrekte handig als de nijptang goed weet samen te werken met de schroevendraaier. Dat samen werken schort er bij mij soms wel eens aan, uiteindelijk vinden ze elkaar wel, maar vele malen trager dan bij een doorsnee gereedschapskist. Ga ik als een wilde op een onbesuisde tekeer dan is de kans aanwezig dat ik ook nog een verbandtrommel nodig heb, denk daarbij aan pleisters/jodium/betadine/gips.
Zoals de cholesterol spiegel kan fluctueren zo fluctueert mijn gereedschapskist en het gebruik ervan ook. In creatief opzicht lijkt me een autistische gereedschapskist helemaal zo slecht nog niet, door de onoverzichtelijkheid ga ik meer combinaties zien. Als alles netjes geordend is dan zie ik het sneller, maar door die snelheid mis ik mogelijke variaties. Denk daarbij aan een lijmtang i.p.v. een nijptang, bij het gebruik van een lijmtang houd ik mijn beide handen over om de schroevendraaier te hanteren. Nu is alles niet zwart-wit, maar een ongeordend zootje heeft ook zijn voordelen.
Mijn klusjes duren grosso modo langer dan de eigenaar met een keurig/netjes/punctueel gerangschikte gereedschapskist, het zij zo, soms is het handig om je verlies te nemen om winst te kunnen boeken. Met mijn gereedschapskist heb ik onderstaande gereedschapskisten in elkaar geknutseld, het plaatje laat derhalve ook enkel en alleen mijn gereedschapskist zien.

Omdat het zo hoord/hoort/hoordt, tja, ik weet het zo net nog niet.

Jou gereedschapskist is jou gereedschapskist, mijn gereedschapskist is mijn gereedschapskist, jou gereedschapskist is niet mijn gereedschapskist, en mijn gereedschapskist is niet jou gereedschapskisten, samen vormen we het spectrum onder de gereedschapskisten.

"Thuizenaar"

Via het neologisme 'thuizenaar' kwam ik bij een quote die aan de filosoof Arthur Schopenhauer word toegeschreven.
Ik zekere zin ben ik wel een prototype van een thuizenaar, niet de ultieme thuizenaar. Maar op de schaal van thuizenaars bevind ik hoger aan rang als de gemiddelde mens. Nu is 'gemiddelde mens' overigens geen vriendelijke benaming aangezien ieder mens een individu is, ondanks het kloongedrag van deze mensen. De Thuizenaar/Kluizenaar uithangen hoef ik niet per definitie alleen thuis te zijn, de stranden van Terschelling of Walcheren fungeren ook als huis.
Bekijk ik de schedel van mensen als huis/kluis dan is iedereen een thuizenaar, ook dat klopt eigenlijk weer niet helemaal. Mijn schedel als kluis is eigenlijk geen kluis, er zitten immers deurtjes in de kluis die bij tijd en wijlen ver open staan. Ik bedoel de open deurtjes ogen/oren/mond/neus, maar goed ook dat ik minder een thuizenaar ben dan ik soms denk, zonder de open deurtjes als ogen/oren/mond/neus zou het snel gedaan zijn met mijn bestaan.

Deeltijd-Thuizenaar

Tja, deeltijd-thuizenaar is eigenlijk wel treffender dan alleen thuizenaar. Als er geen gekke dingen gebeuren zit ik zaterdag morgen in de trein naar Delft. Op stations en treinen bekruipt me het gevoel van thuizenaar wel eens. Ik ben onderdeel van het perron/station/trein/coupe, maar wel dan wel onderdeel waarbij ik me geestelijk kan afscheiden. Het komt wel eens voor dat de trein in de middle of nowhere stil komt te staan, deze momenten zijn funest voor het gevoel van geestelijke afscheiding. Het wakkert het gevoel van het sociale samen in een schuitje 'trein' zitten aan, net alsof ik dan uit de anonimiteit word gezogen door de stilstand van de trein. En snel even uit de trein stappen is ook niet echt mogelijk als de trein in een weiland tussen Boxtel en Eindhoven tot stilstand is gekomen, al was het alleen maar dat ik dan niet kan uitchecken met mijn ov-chipkaart. In Hostels (niet hotels, maar hostels) proef ik ook een veilig gevoel van deeltijd-kluizenaar zijn, het gevoel van vrijheid. Op zich niet vreemd dat Schopenhauer het woord vrijheid benoemt in relatie met het afzonderen.

"Goedgemutst"

Of 'goedgemutst' volgens de wetten van Bartje ook onder de neologismen vallen weet ik eigenlijk niet.

Hieronder was ik letterlijk dermate goedgemutst dat je niet kunt zien op ik op dat moment ook figuurlijk goed gemutst was.
Jaren geleden toen de winters nog heroïsch een keer met onderstaande bivaksmuts zonder bij na te denken een winkel binnen gelopen (zonder bril).
Toen de winkeleigenaar me wees hoe ik er bij liep was ik plotseling minder goedgemutst, ondanks de goede muts.
Dat gevoel van incognito zijn (ik ben er niet) voel ik me wel goedgemutst bij.

"Laatjes in mijn hoofd"



Misschien heb je er wel eens over gelezen in combinatie met autisme: laatjes. Misschien heb je wel eens een autist horen praten over ‘dit laatje is bij mij nog niet gevuld’.

Het is een metafoor. Mijn hoofd bestaat niet echt uit laatjes. Maar ik vind het een hele goede metafoor. Heel veel van wat er in mijn leven gebeurt, wat er anders werkt dan bij anderen, heeft te maken met laatjes. Of met prikkels, maar dat is iets voor een andere keer. De metafoor is niet door mij bedacht. Ik weet niet door wie wel, maar ik heb deze zo vaak gehoord en gelezen dat ik ervan uitga dat het inmiddels gemeengoed is.


De metafoor gaat als volgt: “Alle informatie die de moeite waard is, wordt opgeslagen in laatjes. Bij autisme gaat het om heel veel informatie, omdat we niet de hoofdlijnen ervaren maar alle details. Al die details worden apart opgeslagen in aparte laatjes. Als ik de conclusie heb getrokken dat informatie bij elkaar hoort, dan stop ik ze in hetzelfde laatje en zijn ze niet meer apart van elkaar beschikbaar.”

Zo kan het dus voorkomen dat ik in een bepaalde situatie een handeling heel gemakkelijk uitvoer, maar in een andere situatie niet weet wat ik moet doen. Die handeling en situatie zitten dan in hetzelfde laatje. De nieuwe situatie heeft misschien nog geen laatje. Als je mij erop wijst dat het om dezelfde handelingen gaat, dan vind ik mezelf in eerste instantie dom. Hoe had ik dat nu niet eerder kunnen zien?

Vaak verwart men het zoeken naar het juiste laatje met traag denken of weinig zelfvertrouwen. Onzin natuurlijk. Als het mij duidelijk is in welk laatje ik moet kijken en als dat laatje gevuld is, dan vind ik het razendsnel en heb ik veel vertrouwen in wat er in zit. Ik heb even vaak het verwijt gehad arrogant te zijn als het verwijt dat ik een gebrek aan zelfvertrouwen heb.

Het levert echter nog meer misverstanden op. Mensen zijn zelden duidelijk. Omdat “duidelijk” betekent dat je mij precies moet zeggen in welk laatje ik moet kijken. En als het laatje niet gevuld is, dan moet je mij precies vertellen hoe ik dat laatje moet vullen. Ik heb moeite met het leren van nieuwe handelingen. Handleidingen, instructievideo’s, uitleg, zelfs mensen die het voordoen, ze hebben allemaal de neiging om de meest belangrijke informatie achterwege te houden. Dit doen ze niet expres. Voor hen is het zo logisch als ademhalen.

Soms stellen mensen een vraag waarbij ik moet kiezen tussen iets waar ik geen laatje voor heb en iets anders waar ik geen laatje voor heb. Bijvoorbeeld: “Ga je liever op wereldreis of heb je liever 5 miljoen euro?”. Bij zo’n vraag gaat mijn hoofd razendsnel op zoek naar alle laatjes waar iets in zit waarmee ik de vraag kan beantwoorden. Het resultaat is dat ik minutenlang zwijg terwijl mijn hoofd druk bezig is en dat ik waarschijnlijk een onsamenhangend, raar, antwoord geef en dat het me uitput. Dit geldt voor iedere vraag waarvoor ik geen gevuld laatje heb. Het kan dus ook zo zijn dat ik per ongeluk het goede antwoord geef en vervolgens het laatje en de vraag onterecht aan elkaar koppel.

Voor anderen is dit moeilijk te begrijpen. Ook voor andere autisten. Zij hebben andere laatjes gevuld dan ik. Dat heeft ongetwijfeld te maken met omstandigheden zoals omgeving, opvoeding en karakter. Soms herken ik precies de lege laatjes en de redenatie van andere autisten en andere keren denk ik bewonderend ‘wow, dat jij dat wel kan’.

Daarom vraag ik aan iedereen: respecteer wat er in de laatjes van een ander zit en help de ander met die laatjes te vullen. Doe nooit lacherig, neerbuigend of verwijtend hierover. Zeg nooit “dat is toch heel gemakkelijk” of “dat kon je gisteren wel”. Help elkaar. Dit is namelijk ook autisme.

https://www.ditisookautisme.nl/2019/10/ ... ijn-hoofd/